Een paar kilometer voorbij Balaugh Bridge is de locatie Ballacrye waar we de donderdagmiddagsessie van de trainingen gingen bekijken. Het is een beetje te vergelijken met de locatie Wagon and Horses. Hier maken de motoren ook een mooie jump, alleen is hier de snelheid iets lager, maar nog altijd zo'n 240 km/u. Als toeschouwer heb je de mogelijkheid om een plekje te zoeken in een 3 meter hoge heg met gelukkig genoeg open stukken erin. Het bijzondere aan het verscholen staan in de heg is dat ze je een soort van vals veiligheidsgevoel geeft. Mocht er een motor uit koers raken, kan je altijd nog achter de heg wegduiken. Die heg staat er al erg lang gezien zijn hoogte. Hier is in ieder geval in al die tijd dat de heg er staat geen motor gecrashed, maar ja, hoe zijn al die open plekken in de heg dan ontstaan, kun je je afvragen...

Na Ballacrye maken de heren coureurs zich op voor de "Quarry Bends " en gaan dan de "Sulby Straight" op. Een kilometers lang rechtstuk waar ze echt een topsnelheid halen van 320 km/u!

Het voor ons inmiddels onheilspellende gejank van in de verte naderende motoren had ons bereikt en gespannen keken we naar rechts, wachtend op de dingen die gingen komen. We waren nu redelijk goed in het herkennen van de diverse top coureurs, en zagen al snel dat het David Jefferies en Adrian Archibald van het TAS Suzuki team waren die over de bult kwamen razen. Echt een waanzinnig gezicht!! Met z'n tweeën vlak achter elkaar en allebei 2 wielen los van de grond! Dan is 240 km/u toch een hele snelheid! De andere toppers volgden snel, wat een mooi en spectaculair schouwspel. John McGuinniss op zijn Monster Mob Ducati bewees toch wel dat hij de koning van de jump en wheelie is, wat een enorme massieve wheelies maakt die gozer zeg, echt honderden meters lang!

Een mede toeschouwer had een radiootje mee en hij deelde ons mede dat Jefferies deze ronde het record had gebroken met staande start met een gemiddelde snelheid van 125 miles/hour. Dat is dus zo'n 200 km/u gemiddeld! 18 minuten over een rondje van 60 kilometer.

De eerlijk gebied me wel om te vermelden dat het echt alleen de top tien coureurs zijn die zo ongelofelijk spectaculair te keer gaan. Niet om iets aan de rijkwaliteiten van de andere rijders af te doen, maar je kan het gewoon duidelijk zien. Het is ook algemeen bekent dat om zo hard rijden, je hier toch wel een jaar of 3 geraced moet hebben. De top rijders starten altijd als eerste tijdens de race en ook tijdens de trainingen. Ze komen dus altijd als eerste door en daarna komen de mindere goden langs. En terwijl wij deze helden van de toekomst voorbij zagen komen, keken we toch weer uit naar het moment dat de toppers voor de tweede keer zouden doorkomen. Dat zou dan als het goed is na zo'n 18 minuten zijn en we waren aan het aftellen...

Maar helaas, de trainingsessie werd gestopt, de rode vlag was gegeven. Waarom wisten we zo snel natuurlijk niet, er staan immers geen speakers op deze locatie waarop we het racecommentaar zouden kunnen volgen. We waren weer aangewezen op de lokale eilandbewoner met zijn radiootje. We hoorden iets van Archibald die kwaad en ontdaan de pits in was gereden en een ernstig ongeluk bij Crosby. De ravage was enorm konden we op het radiootje horen en het was nog niet bekend of en wanneer de trainingsessie hervat kon worden.

Uiteindelijk, na lang wachten werd bekend dat de training voor deze superbikeklasse was afgelast, maar de zijspannen gingen wel de baan op. De lokale eilandbewoner met het radiootje had inmiddels telefonisch contact gehad met iemand die in Crosby de training stond te kijken. Hoogstwaarschijnlijk was degene die het ongeluk had gehad David Jefferies geweest... Het woord "bodybag" werd ook genoemd...

Na afloop van de training kregen we via de autoradio de bevestiging. David Jefferies was tijdens de middagtraining van de TT races op het Isle of Man dodelijk verongelukt...